گودبرداری به کمک دیوار جداکننده بتنی

دیوار جداکننده بتنی، فناوری اجرایی خاصی برای اجرای دیوار بتنی درجا قبل از انجام گودبرداری است که به دو شکل مسلح و غیر مسلح اجرا می شود. دیوار جداکننده بتن مسلح به عنوان ابنیه نگهبان در اسکله سپری، دیوار نگهبان گودبرداری یا دیوار زیرزمین کاربرد دارد. 

اگر دیوار دیافراگمی به صورت طره ای یا مهارشده با یک میل مهار غیر پیش تنیده اجرا شود، همانند سپر فولادی و معمولا با روش آزاد در پا طراحی می کنند. افزایش صلبیت دیوار و همچنین افزایش تعداد مهارها باعث بروز شرایط سکون می شود. از آن جا که ضخامت دیوار را بیش از 1.2 متر نمی توان اجرا کرد، درصورتی که به صلبیت بیشتر نیاز داشته باشیم از مقطع T به کار می رود. بال مقطع T می تواند به طرف خاک یا عکس آن باشد.

ماشین آلات مورد استفاده برای دیوارهای دیافراگمی شامل هیدرفرز، چنگک و بیل مکانیکی می باشد. مراحل ساخت شامل (1) اجرای دو دیوار هادی به فاصله کمی بزرگتر از ضخامت دیوار جداکننده، (2) تقسیم بندی پلان دیوار به قطعات اولیه (P) و ثانویه (S)، (3) حفاری خاک با هیدرفرز همراه با ریختن دوغاب بنتونیت در قطعه P، (4) قرار دادن قالب شکل دهنده در دو انتهای قطعه P، (5) قرار دادن شبکه میلگرد بافته شده درون ترانشه پر از بنتونیت، (6) بتن ریزی با لوله ترمی از کف ترانشه، (7) برداشتن قالب های شکل دهنده، (8) اجرای کلیه مراحل قبلی برای قطعات بعدی و تکمیل دیوار و (9) اجرای خاک برداری و درصورت نیاز نصب میل مهار. یک روش جایگزین بتن ریزی درجا،‌ نصب قطعات پیش ساخته بتنی در درون دوغاب بنتونیت است.